Cóż, formuła rozgrywki polegającej na wcielaniu się w rolę komandosa, który na klatę przyjmie wiadro śrutu a splunięciem strąca wrogie helikoptery, na przestrzeni ostatnich lat zdążyła nieco podgnić. Nie inaczej będzie i tym razem ? drogę do dalszych plansz należy sobie po prostu wystrzelać wcielając w życie powiedzenie ?po trupach do celu?. Szeregowcy stanowią zagrożenie jedynie dla naszego paska zdrowia, nigdy dla samego życia. Od tej kwestii mamy cechujących się niebagatelną siłą ognia bossów. Na ogół zmechanizowanych, bo na przykład będą to opancerzone auta, ale biorąc pod uwagę, że jesteśmy chodzącą zbrojownią [wszelkiego rodzaju karabiny maszynowe, granaty i inne cuda techniki inżynierii wojskowej], problem dosłownie wybucha.
W naszej wyprawie pomogą nam liczne dopałki, a do tego dobrze poukrywane, bądź bezczelnie wypadające z oponentów, którzy tak się zrzekali, że nic nie mają. Całość rozgrywki przypomina etapy z Contry w której, podobnie jak i tu, stoimy na środku ekranu siejąc śmierć i zniszczenie wszystkiego co nawinie się pod lufę i unikając ślamazarnie lecących w naszą stronę pocisków. Niezaprzeczalnie ma to swój urok i w gruncie rzeczy dalsze etapy sprawiają, że jesteśmy nabuzowani czystą adrenaliną, aczkolwiek takich tytułów mamy właściwie na pęczki. Nie, nie sugeruję byś w swej podróży w czasie go pominął, aczkolwiek jeśli przypadkiem o niego nie zahaczysz, wiele nie stracisz.
Ostatnio komentowane